Czas – każdy wie, czym jest, dopóki nie spróbuje tego zdefiniować. Zegar na ścianie odmierza minuty, ale w naszym doświadczeniu bywa zupełnie inaczej. Minuta w poczekalni u lekarza potrafi ciągnąć się w nieskończoność, a godzina z kimś bliskim mija w mgnieniu oka. To pokazuje, że czas nie jest tylko mechanicznie tykającą wskazówką, ale czymś, co przeżywamy całym sobą – emocjami, ciałem i świadomością.
Obok tego subiektywnego poczucia czasu istnieje jeszcze jedno tajemnicze zjawisko – synchroniczność. To momenty, kiedy świat zdaje się nam puszczać oko. Myślimy o dawno niesłyszanym znajomym i nagle dostajemy od niego wiadomość. Zastanawiamy się nad jakimś problemem, a książka otwiera się na stronie z odpowiedzią. Niby „przypadki”, ale tak znaczące, że trudno machnąć na nie ręką.
Niektórzy uczeni próbowali znaleźć dla tego naukowe wyjaśnienie. Rosyjski astrofizyk Nikołaj Kozyriew uważał, że czas nie jest tylko biernym tłem zdarzeń, ale realną energią – czymś, co napędza zmiany we wszechświecie i w nas samych. Choć jego teoria nie zdobyła akceptacji akademickiego mainstreamu, wciąż inspiruje, bo daje poczucie, że czas może być czymś więcej niż bezlitosnym zegarem odmierzającym nasze dni.
W kulturach Wschodu ważną rolę przypisuje się sercu. Nie tylko jako pompie krwi, lecz jako centrum świadomości i „radaru” wyczuwającego rytm świata. Kiedy jesteśmy spokojni, zharmonizowani, nasz organizm wchodzi w stan koherencji – serce i mózg pracują jak dobrze zestrojona orkiestra. W takich chwilach łatwiej dostrzegać sensowne zbiegi okoliczności, jakbyśmy dostrajali się do większego porządku.
Może więc czas i synchroniczność to dwie strony tej samej monety? Czas daje nam ruch – od przeszłości do przyszłości – a synchroniczność nadaje temu ruchowi znaczenie. Serce zaś działa jak pomost: łączy nasze biologiczne istnienie z kosmicznym rytmem, w którym nic nie jest do końca przypadkowe.
Nie trzeba wierzyć w ezoteryczne teorie, żeby dostrzec praktyczną wartość takiego spojrzenia. Wystarczy uważniej słuchać swojego serca – dosłownie i metaforycznie – a świat zaczyna pokazywać nam, że sens nie zawsze kryje się w przyszłości. Czasem objawia się tu i teraz, w drobnych synchroniach, które sprawiają, że życie wydaje się trochę bardziej tajemnicze, a trochę mniej chaotyczne.
dr n. med. Krzysztof Krupka, prof. GWSP
Całość tekstu będzie dostępna w publikacji przygotowywanej przez Polskie Stowarzyszenie Psychologów, Psychoterapeutów i Lekarzy, poświęconej nowym obszarom w medycynie i psychologii.
